Do pobrania

Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Nunc reliqua videamus, nisi aut ad haec, Cato, dicere aliquid vis aut nos iam longiores sumus. Et quidem, inquit, vehementer errat; Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Quid nunc honeste dicit? Duo Reges: constructio interrete. Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Etenim si delectamur, cum scribimus, quis est tam invidus, qui ab eo nos abducat?

Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare.

Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Quod iam a me expectare noli. An hoc usque quaque, aliter in vita? Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Pauca mutat vel plura sane; Qui bonum omne in virtute ponit, is potest dicere perfici beatam vitam perfectione virtutis; Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc.

Quae similitudo in genere etiam humano apparet.

Sed quot homines, tot sententiae; Quam tu ponis in verbis, ego positam in re putabam. Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio. Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Nam si +omnino nos+ neglegemus, in Aristonea vitia incidemus et peccata obliviscemurque quae virtuti ipsi principia dederimus; Sed fac ista esse non inportuna;

Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia.

Sint modo partes vitae beatae. Ne discipulum abducam, times. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Explanetur igitur. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Ergo in gubernando nihil, in officio plurimum interest, quo in genere peccetur. Sed nonne merninisti licere mihi ista probare, quae sunt a te dicta?