Et quidem saepe quaerimus verbum

Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Videsne quam sit magna dissensio? Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur.

Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit.

Quonam modo? Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Quae cum essent dicta, finem fecimus et ambulandi et disputandi. Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Quid enim mihi potest esse optatius quam cum Catone, omnium virtutum auctore, de virtutibus disputare? Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare.

Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter.

Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Primum quid tu dicis breve? Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Sapiens autem semper beatus est et est aliquando in dolore; Pugnant Stoici cum Peripateticis. Est autem officium, quod ita factum est, ut eius facti probabilis ratio reddi possit. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim.

Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio.

Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum.

Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim. Sint ista Graecorum; Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Quae cum dixisset, finem ille. Qui enim existimabit posse se miserum esse beatus non erit. Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit.

Duo Reges: constructio interrete. Quodsi vultum tibi, si incessum fingeres, quo gravior viderere, non esses tui similis; Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem. Equidem soleo etiam quod uno Graeci, si aliter non possum, idem pluribus verbis exponere. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Si est nihil nisi corpus, summa erunt illa: valitudo, vacuitas doloris, pulchritudo, cetera. Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur?

Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est;

Primum divisit ineleganter; Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus; Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? De quibus cupio scire quid sentias. Tum mihi Piso: Quid ergo?

Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet. Nam quid possumus facere melius? Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Maximus dolor, inquit, brevis est. Quis est autem dignus nomine hominis, qui unum diem totum velit esse in genere isto voluptatis? Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse?

Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides. Verum hoc idem saepe faciamus.